Jaloezie

Ik had een weddenschap moeten aangaan...  Een 3-jarige die altijd kleinste kind is geweest in huis wordt toch wel een beetje een jaloers ettertje als er een kleiner kindje bijkomt.

In eerste instantie keek ze de kat uit de boom.  Dat kleine wezentje vond ze wel dik ok, het feit dat weer eens kon met babyspeelgoed spelen (met heel veel muziekjes en belletjes) vond ze ook wel leuk.  Maar de aandacht delen was iets anders.  Voordien had ik gedacht dat we ze geen seconde gingen mogen vertrouwen met pleegkindje.  Maar bleek achteraf gezien niet zo te kloppen.  Ze deed niks naar het kindje.  Niet ongezien nijpen, haar duwen, in haar ogen prutsen, ... enkel als het tijd was voor een flesje kwam ze het liefst de clown uithangen zodat baby niet meer wou drinken.  Maar anders deed ze de eerste week alsof dat kindje lucht was, er nooit geweest was, het haar helemaal niks deed, ...  Maar haar zussen, amaai, die werden het doelwit van terreur.  Bijten naar hen, slaan, stampen, nijpen, ... en niet meer luisteren naar papa en mama.  Maar na een week ging de storm liggen, we kregen onze kleine meid terug, enkel was ze precies wat gegroeid (vooral geestelijk) en werd pleegkindje haar nieuwe vriendinnetje.  Samen spelen op de mat, tonen hoe ze moest kruipen, zot doen dat pleegje in een bulderende lach uitbarstte, ...  Met een aftelkalender keken we elke dag hoe lang pleegje nog zou blijven, zo was het voor haar heel duidelijk.  Want ze zou niet blijven, pleegje kwam logeren, zo hadden we het van dag 1 uitgelegd.  En zo ging ze terug naar huis, wij met een nieuw hoofdstuk in ons levensboek en onze 3-jarige dochter een ervaring rijker.  Op naar een nieuw pleegkindje, nu weer vol ongeduld wachten op een telefoontje...