Feestdagen, geen vormingsavonden...

We zijn weer donderdag en het doet een beetje raar, geen vormingsavond deze keer omwille van de feestdagen.  Pas binnen 14 dagen is er terug ééntje.  Ik kijk er zo naar uit !!! Volgende week trouwens eens werk maken van het invullen van de immense vragenlijst en het schrijven van fictieve brieven aan een pleegkind en aan de ouders van een pleegkind.  Niet simpel, wat zet je daar juist in he ? Dat je goed voor het kindje zal zorgen ? Maar ja, dat is toch logisch ? Als je in pleegzorg stapt kun je gewoon niet anders dan kinderen die de jouwe niet zijn ook graag zien.  Ook als ze anders zijn, anders voelen, anders reageren, anders ruiken, ... dan je eigen kinderen.  Je kiest dit pad, dus moet je er ook over.  Ook als er een put of een bult is, dan moet je door.  Eén van de dames die de vorming geeft vertelde vorige week volgend verhaal -probeer het heel kort neer te typen-.  Je gaat op reis in een heel ver land, je hebt daar ingeschreven voor een trektocht van enkele dagen met een gids die met moeite engels spreekt.  Tijdens je tocht kom je bij een brug.  Zo'n geval met touwen en planken.  Je gids zwiert daar over.  Jij doet het toch wat voorzichtiger, maar toch... "bam", een plank schiet door en jij tuurlijk, "Plons ! Het water in."  Met veel morren zet je je weg voort.  's Anderdaags kom je weer bij zo'n brug.  Je gids doet teken dat het veilig is, dat je je echt geen zorgen moet maken.  Voetje voor voetje ga je erover, maar het noodlot slaat toe, je voet schiet weg en weer hang je boven het water te bengelen.  Je gids is in de verste verte niet te zien, je neemt al je moed samen, spant je spieren en trekt je op.  Gelukkig ! Deze keer net niet nat.  Uiteindelijk zie je het einde in zicht, maar nog 1 brug te gaan.  Wat doe je ?  Want je bent bang om weer in het water te vallen.  We mochten allerlei suggesties doen.  Voorzichtig voetje voor voetje, kruipen op handen en voeten, aan de hand van de gids, op de rug van de gids, ...  Uiteindelijk zei ze : "Dit is nu pleegzorg.  Je begint eraan, moet over hindernissen heen, maar kan eigenlijk niet terug."  En zo is het ook he ! Een kind is geen speelgoedje dat je na 14 dagen of 2 maanden terugbrengt omdat het niet is zoals je verwacht had. 

Voor mijn partner zijn die avonden ook een hele verademing, vindt hij ook "leerzaam".  Toen hij vroeger pleegouder werd met zijn ex hoefde gans die procedure niet en nu vindt hij ook dat ze heel onbezonnen in pleegzorg zijn gestapt.  Nu ziet hij ook waarom het niet echt vlot is verlopen met hun pleegkinderen.  Want, we krijgen zoveel informatie over pleegzorg, pleegkinderen, opvoeding, hechting, juridisch, ... dat je eigenlijk op geen enkele manier zou mogen/kunnen instappen in pleegzorg zonder cursus.  Net alsof mensen die willen adopteren een cursus moeten volgen, zo moeten mensen die een pleegkind willen ook voldoende info krijgen.  Want pleegzorg is niet onbezonnen voor iemand anders zijn/haar kind zorgen.  Nee, het is de zorg van een gekwetst kind overnemen.  Een kind met wonden, rugzakje, problemen, ...  Bepaalde alarmsignalen moeten opgemerkt worden, moeten direct "bespeeld" worden bij zo'n kinderen.  Niet alleen door pleegouders, maar indien nodig ook door een psycholoog of zo.  Op naar de volgende avonden dus.